Ο υπουργός Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών, Κυριάκος Πιερρακάκης, παρεμβαίνει στον Economist με άρθρο γνώμης στη στήλη «By Invitation», υπό τον τίτλο «Τι πρέπει να κάνει η Ευρώπη για να ικανοποιήσει τον Μάριο Ντράγκι». Με αφορμή την περσινή έκθεση του πρώην προέδρου της ΕΚΤ και πρωθυπουργού της Ιταλίας για την ανταγωνιστικότητα, ο Έλληνας υπουργός υπογραμμίζει ότι το μήνυμα Ντράγκι παραμένει πιο επίκαιρο από ποτέ: χωρίς τολμηρές μεταρρυθμίσεις, η Ευρώπη κινδυνεύει με παρατεταμένη παρακμή.
Καθοριστική προϋπόθεση για την αλλαγή πορείας είναι η ολοκλήρωση της ενιαίας αγοράς. Παρά την πρόοδο, οι ενδοευρωπαϊκοί περιορισμοί εξακολουθούν να λειτουργούν σαν «κρυφοί δασμοί»: 44% για τα αγαθά και 110% για τις υπηρεσίες, σύμφωνα με στοιχεία του ΔΝΤ. Η εξάλειψη αυτών των φραγμών, σημειώνει ο Πιερρακάκης, είναι το κλειδί για να ξεκλειδώσει η ανάπτυξη της ηπείρου.
Ωστόσο, πέρα από αυτό, χρειάζονται δύο ακόμα αποφασιστικές κινήσεις. Πρώτον, στρατηγική στόχευση ανά τομέα, με χαρακτηριστικό παράδειγμα τις τηλεπικοινωνίες. Στην Ευρώπη, οι πάροχοι 5G λειτουργούν υπό 27 διαφορετικά ρυθμιστικά καθεστώτα, γεγονός που ανεβάζει το κόστος και καθυστερεί την ανάπτυξη, σε αντίθεση με το ενιαίο αμερικανικό μοντέλο ή την ταχύτερη κινεζική πρακτική. Αν υπήρχε κοινή ευρωπαϊκή στρατηγική, η Ένωση θα είχε αξιοποιήσει πιο αποτελεσματικά την πρωτοπορία των εταιρειών της στον τομέα. Στο ελληνικό παράδειγμα, το 25% των εσόδων από τις δημοπρασίες 5G κατευθύνθηκε σε ταμείο στήριξης νεοφυών εφαρμογών, δείχνοντας πώς η πολιτική μπορεί να στηρίξει την καινοτομία.
Δεύτερον, οι κανονισμοί πρέπει να ευθυγραμμιστούν με τις ανάγκες του μέλλοντος. Οι δημόσιες συμβάσεις, για παράδειγμα, εξυπηρετούν κυρίως παραδοσιακά έργα υποδομής, ενώ οι ψηφιακές ή καινοτόμες επενδύσεις καθυστερούν. «Δεν αρκεί η απλοποίηση», σημειώνει ο υπουργός· χρειάζεται νέα φιλοσοφία, με στόχο την ανάπτυξη και την ταχεία υλοποίηση έργων αιχμής σε τομείς όπως η τεχνητή νοημοσύνη, η κυβερνοασφάλεια και η πράσινη ενέργεια.
Το διακύβευμα, καταλήγει ο Πιερρακάκης, είναι να απαντήσει η Ευρώπη στο ερώτημα: τι είδους οικονομία θέλει να οικοδομήσει όταν θα έχει ξεπεράσει τα εσωτερικά της εμπόδια; Η απάντηση δεν μπορεί να είναι μια στατική και αμυντική οικονομία, αλλά μια δυναμική Ευρώπη που καινοτομεί, ανταγωνίζεται και αναπτύσσεται με όραμα.
